Reklam verin!
Postmodern ədəbiyyat vahəsi

     Filmin   növbəti  səhnəsi   qar  üzərində  çəkilməliydi. Yay  olduğu  üçün  çox  fikirləşmədən  Duz  gölü  natura  kimi   seçildi. Adı  göl  olsa  da,  özü  çoxdan  qurumuşdu. Yerində isə yalnız  göz  işlədikcə  ağaran qalın duz  qatı  qalmışdı.  Əsas  odu  ki,  kameranın  gözü  üçün  hər  tərəf ağappaqdı. Deməli   yerdə    qar  var.  Çəkiliş  günü  təyin  olundu.    təxminən  otuz  nəfərdən  ibarət  qrup  qar  üzərində,  daha  doğrusu  duz  üzərində  işə  başladı. Torpaqlı,  tozlu   yolun  o  başında  avtomobil  göründü.  Maşından  yaxşı  başı  çıxan  adamın  bir  baxışı  kifayət  eləyər  ki, bunun  əlil  avtomobili  olduğunu  təyin  eləsin.  Çəkiliş  qrupu  üçün  isə  o,  sadəcə  kinorejissordu. Balaca  maşın   yaxınlaşdı.  Rejissor  köməkçiləri  köməyə  tələsdi.  Qapıdan  əvvəlcə   qoltuqağacların  ucu  göründü,  ardınca  da  rejissorun  yeganə  qıçı  uzandı.  Köməkçilər  onun  qalxmağına  kömək  elədi.    həmişəki  kimi  köməkləşib  çəkiliş  meydançasına  gəldilər.  Rejissorun  enli  qatlama  kreslosu  artıq  hazır  idi.  O,  oturdu    çəkiliş  nöqtəsini  göstərdi.  Operator  assistentləri  kinokameranı  gətirməyə  getdilər.   Onlar  gec  qayıtdılar.  Sifətlərində  çaşqınlıq  vardı.  Təqsirli  adamlar  kimi  rejissora  dedilər  ki,  ştativin   bir     ayağı  sınıb.  «Torpaq  yol  çox  kələ – kötür  idi,  dəzgahlar  maşında  çox  atılıb  düşüb,  bəlkə  ondandı.»  Kinorejissor   özündən  çıxdı,  qəzəbləndi,  deyindi,  mırıldandı,  söyləndi,  bir  neçə  nəfərə    acıqlandı,  sonrada  susub  oturdu.  Bütün  çəkiliş  meydançası  da  susurdu.  Əsəbi  oturan   rejissor   nəhayət   öz  qoltuqağaclarından  birini  uzadıb  dedi  ki,  kameranı  gətirin,  ştativin  sınan  ayağının  əvəzinə  qoyun. 

                                                        *    *    *      

      Biz  qədim türklərdənik. Vətənimiz  Azərbaycandı.   Bizim   torpaqdakı   kəllə və bədənləri   ayrı   basdırılan  sayagəlməz cəsədlərdə   yadellilərin  barmaq  izi  çoxdu. 

                                                      *    *    *

     Gündəlik  həyatımın  bir  hissəsi  keçdiyi  avtobusdayam.   Yeksənəq  rənglərdi  yenə.  Diringi  toy  mahnısı  qulaq  deşir.  Keşlə  məscidinə  yaxınlaşanda    sürücü  musiqini  kəsir.   Digər  müsəlman  sürücüləri    məscidə    məzarlığa  yaxınlaşanda  belə  eləyir.   Məntiqsizliyin  axırı  görünmür…! Cahillik    tamam.  Yoxsa   yalnız   məscidlərlə,   digər  xalqlardakı  «Tanrı ev»lərimi   Allahın    mülkiyyətinə   aiddi,  ona   görə    yaxınlaşanda  hörmət    qorxudan   hansısa  ehtiramını  bildirir?!  Deməli   qalan  yerlərdə   qorxmamalıyıq – hər   cür  yaramazlıq    eləmək  olar.  Son  dərəcə  yanlış    xətalı  düşüncə!  Yer  üzü,  bütün  kainat  Allahın  mülkiyyəti  deyilmi!?  

                                                      *    *    * 

    Dayanacağa  tərəf  addımlayırdım.   Kifayət  qədər  isti  gündü.  Çox  arıq,  hündür,  beli  bükülən     nimdaş  geyinən  qırx  yaşlarında  bir  kişi  qabağımı  kəsdi: 

    Xahiş  eləyirəm,  mənə  iyirmi  qəpik   ver, – dedi. 

    Səsində  başqa  dilənçilər  kimi  yalvarış  yoxdu.  Onun  üzünə  baxdım.  Deyəsən  orda    vaxtsa  nəciblik  nişanələri  olub.  Hər  iki  yanağı  boyunca uzanan  dərin  qırışlar  çənəsinə  uzanırdı. Rəngi  solan  uzunqol  köynəyin  biləklərini  kip – kip  bağlamağından    ətəklərini  şalvarın  üstünə  atmağından    hiss  olunurdu  ki,   həbsxana  həyatına   yaxşı  bələddi.

      Neyləyəcəksən   iyirmi  qəpiyi? –  yarım  ciddi,  yarım  etinasızlıqla   soruşdum. 

    Onun  səsi   hürkək    bir  az  da  mərd   çıxdı:

   - Düzünü  deyim,  yoxsa  yalanmı  deyim?   

    Əslində mən  ona  iyirmi  qəpik   verməyi  qət  eləmişdim.  Ona  görə    fərqinə  varmadım.  Ancaq   sualını  cavabsız  qoymadım: 

     Bəlkə    yalan  cəlb  eləyə  bilər,  lakin  həqiqət    qədər  adi  olsa  da  əslində  ən  maraqlısı   odu.

     Məndən    həmişə  soruşublar,  mən    həmişə  demişəm:  mən  içənəm    ölənəcən     içəcəm. Mən  araq  içmək  istəyirəm  pulu  da  ona  görə  götürürəm.

     Pulu  ona  verdim.  Ümid  eləyirəm  ki,  o,  mənə   yalan  deyirdi.

                                                    *    *    *  

     Günlərin  bir  günü   altı  yaşlı   Sona   atasına  ciddi  tövrlə   dedi: Dədə,  mən  bilirəm,  adamlar  qocalanda  qızıl  diş  çıxarır. 

                                                    *    *    * 

      Dostum   Səməd   elekron  ünvanıma  məktub  göndərmişdi: « Altı  yaşındakı    qızım    şəkil  çəkib – damcının   göz  yaşı…  »

                                                     *    *    * 

     İndi,  müasir  dünyada  hicabı  inkar  eləyən  qadınlara  heykəl  qoyulur. Lakin,  bəlkə     hicab   məhfumu  olmasaydı,  evlərin   divarı  şəffaf   olardı.

                                                    *    *    *

         Bu,  dünyanın   ən  adi    metal   parçasıdı.   Onu  güllə  eləyənsə   sürətdi.  Sürət   ölümdü. 

                                                    *    *    *

      Şəhərə  səhər  yaxınlaşır. Yolda   nərildəyən   motorların  şiddəti      birdə yaşadığımız  əsrin   sürəti   artır.    Bütün  sürətlərin  sonu  sükunətdi…

                                                     *    *    *

     Hər   gün  ona    olurdu.  O,  qəzaya  uğrayan  avtomobilləri  maşın  qəbirstanına   aparan   böyük  furqon   sürürdü.  Bir  az  əvvəl    palçıq –  meyidlər   əzik – üzük  avtomobillərdən  çıxardılanda  o,  sarsılan  nəzərlərlə  baxmışdı.   O,  hər  gün  sarsılırdı. 

                                                      *    *    * 

        Ölüm    ən    böyük    imtahandı.  

                                                      *    *    *  

     İnsan   özü  boyda   torpaqdı.     

                                                       *    *    *    

    Bidət  əhli  qəlbindəki  möhürə  alnını  vurar.

                                                        *    *    * 

       Məhbusun   həftəsində   cümə   yoxdu. 

                                                         *    *    * 

        Allah–təala  deyir: «…məndən  qorxun», deməyib  ki,  bir – birinizi  qorxudun.

                                                         *    *    *  

    Ramazan  ayı  idi.   İftara   yaxın   Quran  oxuyurdum.  Həyətdən  qonşu  kişiylə  üç  yaşlı  qızımın  söhbətini  eşitdim: 

  - Atan  evdədi? 

   -Hə, 

   -Neyləyir? 

   -Kitaba  baxır… 

                                                         *    *    *

        Şadlıq  sarayındakı  ifrat  həşir  onu  sıxdı.  Açıq  havaya  çıxdı.   Qaranlıq  çoxdan  düşmüşdü.  Dövrə  vurub  dayanan  dost – tanışa  yaxınlaşdı. Rəqs   eləməkdən   təngənəfəs  olsa  da,  siqaret  çəkirdilər.  Sərxoşluqdan  bir – birinin   sözünü  kəsə – kəsə,  elə  hey  danışırdılar.  Üzləri  qızarmışdı,  həm    möhkəm  tərləmişdilər.  Bir  az  dayandı     bezdi.  Salona  qayıtdı. İçəri  girəndə gur  çilçıraqlar    gözünü  qamaşdırdı. Camaatın  yarıdan  çoxu  ortalıqda  rəqs  eləyirdi.  Öz  yerinə  keçib  oturmaq   istədi. Bir  anlığa  çaşdı. Salona  göz  gəzdirib  harda  oturduğunu  yadına  salmaq  istədi.  Lakin    …tapmadı.  Birdən  yadına  düşdü  ki,  bəy  özüdü.  

                                                        *    *    *  

     Möhkəm  isti  gün  idi.  O,  tozun  əbədi  məskəni olan taxta sexində  işləyirdi.  İndi    işləyirdi.   Qan – tər  içində,  özüdə  respiratorla.  Birdən   öskürəyi  tutdu.    Respiratora  tüpürdü.  

                                                             *    *    *      

    Ağzın   polis  olmasa   da,  hər   halda,  yaxşılardan  da  deyildi.    Özü  haqda  danışanda   «köhnə  kişi»   deyirdi.   Bir  dəfə  o,  çaşdığından  saxladığı  növbəti   sürücüyə     heç     deyə  bilməmişdi.   Sir – sifətdən  ona   çox   oxşayan  sürücünün  ağzında   uşaq   əmziyi   vardı.  


Bookmark and Share

Açar sözlər:

Yazar: pervizyusif | Tarix: İyul 18, 2008 17:54 | Bölməsiz | Şərhlər(5) | Baxış sayı: 100

Şərhlər

1
damla yazıb:

" Allah–təala deyir: «…məndən qorxun», deməyib ki, bir – birinizi qorxudun."

"Bu, dünyanın ən adi metal parçasıdı. Onu güllə eləyənsə sürətdi. Sürət ölümdü."

"Yaşadığımız əsrin sürəti artır. Bütün sürətlərin sonu sükunətdi…"

Bu cümlələrinizin hərəsi bir kitablıq məna daşıyır. Gözəldi.

İyul 19, 2008 18:22
2
perviz yazıb:

Anlaşıqlı oxucu olduğunuz üçün dərin təşəkkürümü bidirirəm.
Damla, siz kimsiz?


İyul 20, 2008 16:47
3
Damla yazıb:

Qarşılıqlı təşəkkür.
Sizin səhifəyə gəlib çıxan - oxucu dənizindən bir Damladı.

İyul 20, 2008 17:58
4
R. yazıb:

Perviz bey, metnlerinizin bir hissesini evvelden oxumusham, amma yene de tekrar gormekden ancaq sevinirem...
@Qum kendir@den evvel ne yazmisiz? onalri nece tapib oxuya bilerik?

İyul 21, 2008 16:12
5
perviz yazıb:


Hörmətli "R.", əvvəla sizə təşəkkürümü bildirirəm. "Qum kəndir"dən əvvəl hekayələr (hardasa 10-dan yuxarıdı) və bir povest yazmışam. Yəqin ki, tədricən onlarıda səhifəyə qoyacam

İyul 21, 2008 19:01

Şərh yazın

  • shocked
  • smile
  • evil
  • grin
  • question
  • lol
  • rolleyes
  • mad
  • wink
  • razz
  • confused
  • redface
  • cool
  • suprised
  • cry
  • sad

captcha